Sponsor in beeld: Brabantse roots | Topbuxus

Een van onze sponsoren is geworteld in de grensstreek Strijbeek. Adrie van Dun heeft daar zijn bedrijf, Topbuxus.
Waarom kiest Adrie ervoor om onze WV te sponsoren? En wat drijft hem met regelmaat op het zadel?
Dat vragen we hem op een zomerse dag, in de schaduw bij zijn favoriete eetcafé.

We vragen Adrie wat hij ons kan vertellen over Topbuxus. “Mijn vader en ik zijn eind jaren ‘80 overgestapt van bomen naar buxus kweken. Toen de buxusschimmel zijn intrede deed in de Nederlandse tuinen, hadden wij al een oplossing klaarliggen. Daarmee hebben we een deel van de buxussen in ons land kunnen redden van de schop. Met de buxusrups duurde het wat langer om een oplossing te vinden, maar ook daarvoor zijn er nu natuurvriendelijke middelen op de markt. Die verkopen wij ook.”


Ondertussen wordt onze bestelling geserveerd. Met goed belegde broodjes in de aanslag vervolgen we ons gesprek.
“Je zou het misschien niet zeggen, maar je maakt wel interessante dingen mee met dit bedrijf. Zo werd ik enkele jaren terug uitgenodigd door Martha Stewart. Ze is een van Amerika’s meest succesvolle zakenmensen, maar haar vermogen aan buxussen was alles behalve een succes; het stond op het punt om af te sterven. Via via hoorde ze over de producten van Topbuxus en voor ik het wist stond ik in haar tuin. Daar wist ik haar te verzekeren dat ze met onze producten het volgende seizoen weer gezonde buxussen kon verwachten. Sindsdien is Topbuxus een gevestigde naam in de VS.” 

Wel gaaf, zo’n uitje naar de VS! “Jawel hoor, maar ik was wel heel blij om weer thuis te zijn in Brabant. In de VS is alles zo groots en hiërarchisch. Martha liep met een leger aan assistenten en tuinmannen rond. Dan is het fijn om hier gewoon lekker alleen te kunnen gaan en staan waar je wil.”


“Dat is ook wat ik zo fijn vindt aan het fietsen. Ik fiets het liefst alleen. Dan kan ik zelf bepalen hoe, waar en wanneer ik fiets. Zo kan ik me volledig overgeven aan de sport. En onderweg zie je vanalles: mooie planten, verschillende dieren, bijzondere plekken.”
We vragen door naar die bijzondere plekken.


“Ik rijd soms flinke routes. Van hier naar Zuid-Spanje, of een rondje Italië. Dat doe ik dan in etappes van bijvoorbeeld 100 km. Zo zie je langzamerhand het landschap veranderen. Voor je het weet sta je dan in een vallei vol olijven, tot zover je kan zien. In het midden staat dan een klein dorpje met een olijvenfabriek, waar je heerlijk van de oogst kunt genieten.”


En als we even terugkeren naar wat dichter bij huis. Hoe komt het dat iemand die liever alleen fietst en regelmatig in het buitenland is er dan toch voor kiest om Wielervereniging Breda te sponsoren?
“Dat is eigenlijk vrij simpel. Ik vind het mooi als de jeugd lekker kan sporten. Mijn sport is het fietsen, mountainbiken om precies te zijn. En bij mij in de buurt doen ze dat bij WV Breda. De keuze is dan vrij snel gemaakt.”

Adrie met eigen logo op de bovenrug, klaar om een ritje te maken op de mountainbike.


De broodjes zijn inmiddels soldaat gemaakt en we stellen Adrie nog een laatste vraag onder het genot van een koud drankje.
“Waar ik trots op ben? Ja, dat is toch wel dat ik op mijn leeftijd (55+) nog recordtijden heb kunnen neerzetten in Dorst. Ik houd mijn voortgang bij op Strava, en de tijden die ik heb gefietst staan nog altijd bovenaan. Als iemand ze weet te verbeteren vind ik dat natuurlijk mooi, al geef ik me niet zomaar gewonnen!”


We praten nog wat na, en even later staat Adrie alweer klaar om zijn fiets route te vervolgen. Hij stapt op zijn mountainbike en we zwaaien uit.

Nieuws Overzicht